Verveling

.. een interessant verschijnsel.

In mijn visie komt het zelfs bij dieren voor.
Dat is te zeggen, ik weet dat mijn hond zich onnoemelijk kan vervelen.
Hij begint te gapen, rekt zich uit, loopt onrustig rond, zoekt zijn speeltje maar nee, dat is het ook niet.
Alleen spelen is saai.
Als ik hem geen aandacht geef gaat hij eerst piepen, vervolgens begint het zeuren, duwen en aandacht trekken in allerlei creatieve vormen en als hij dan nog geen aandacht krijgt word hij stout.
Maar, nu heb ik het over een huisdier.
Ik denk dat verveling in de natuur niet voorkomt omdat er eenvoudig geen tijd is om je te vervelen.
Een huisdier word in feite de strijd om de 3 belangrijkste dingen ontnomen: voeding, veiligheid en voorplanting; ze hoeven niets meer te doen en mogen, meestal, geen kindjes maken.
Het is interessant om te zien wat het met een dier doet als je die 3 levensbehoeften wegneemt.

Goed, een hond is geen mens maar... er is wel een vergelijking.
Een eeuw geleden was er nauwelijks sprake van verveling buiten de aller rijkste.
Ja die verveelde zich ook al en bedachten dan elitaire spelletjes, dikwijls ten koste van anderen.
Hoe wonderlijk dat anno 2014 een van de grootste problemen in de westerse wereld verveling is en dan beslist niet alleen bij de rijken.

Een klein onderzoekje in een bejaardentehuis leerde me al snel dat verveling onder bejaarden eigenlijk een groot probleem is/aan het worden is
Men word gemiddeld 80 jaar, veel familie en vrienden zijn intussen overleden, dikwijls wonen mensen alleen en zijn intussen beperkt. Horen of zien slecht, bewegen niet makkelijk meer en ach .. wat is er te doen de hele dag, in zo een tehuis?
Men doet bezigheidstherapie om de grootste gaten een beetje op te vullen maar een dag heeft lange uren.
We zijn eigenlijk overbodig aan het worden. Hebben geen taak meer in de wereld.
Niemand heeft ons meer nodig.

Toch zie ik niet alleen bij bejaarden verveling maar vooral bij de jeugd valt het me op.
Zo jong nog en dan al niks te doen?
Is het dat dan? Niks te doen?

Ik heb wel eens gedacht dat het misschien te maken heeft met de groeiende individualisatie.
We kunnen steeds meer eisen stellen, hebben steeds meer behoefte aan privacy met als gevolg dat we kleine eilandjes aan het worden zijn achter onze laptop.
Toegeven, het geeft rust, het is ons eigen wereldje waar we alles precies naar onze wens in kunnen delen, waar we geen last hebben van anderen en waar we de onrust even van ons af kunnen schudden.