Wat is ....

Wat is angst eigenlijk?
Zijn er verschillende soorten angst of is het eigenlijjk allemaal hetzelfde?

Geblokte creativiteit

.. of je kunt het ook writersblock noemen, of wat acteurs ooit schijnen te hebben; een black-out.

Een raar ding eigenlijk, creativiteit als je het gaat bekijken.
Alleen al wonderlijk dat O.L.H. enkel de mens als enig wezen op planeet Aarde de creativiteit toebedeeld heeft. Wat een schepping eigenlijk, wat een concept zeg.
En we hebben het geweten!

Ja schepping, datgene wat geschapen is.
Als je het proces bekijkt begint een vorm altijd eerst met een concept. Iets etherisch, iets ontastbaars. Het idee is er wel maar het heeft nog geen vorm, het is nog geen materie.
Waarbij ik het opvallend vind dat klei aan het ene uiterste staat van de vormgevingen en muziek en parfum aan de andere kant.
Klei als duidelijk tastbare vorm en muziek en parfum vormloos en feitelijk nog steeds deels etherisch.
We kunnen beide immers niet vastpakken.

Ik zie creativiteit in basis als een stroming,  potentie of zelfs energie die continue aanwezig is en waar men gebruik van kan maken.
De muziek biedt instrumenten en notenschrift aan, de taal heeft het alfabet en de letters, en de schilderkunst maakt gebruik van verf.
Tot zover gaat het allemaal goed.
Maar wat nou als je al die dingen binnen handbereik hebt en er niets mee kunt.
Dan krijg je zoiets als een geblokte creativiteit.
In het klein is er weinig aan de hand want ach, onze inspiratie is er even niet.
Onze Spirit is even boodschapjes doen en komt straks weer terug met nieuw ingeslagen materiaal.
Moeilijker word het wanneer die blokkade structureler begint te worden, dan ontstaat op zeker moment frustratie en in een later stadium depressiviteit. Lost dat nog steeds niet op kan men zelfs in een psychose belanden waar je nog 1-2-3 niet uit bent.
Nou onstaat zoiets natuurlijk niet zomaar.
Enkel wanneer je jarenlang geen mogelijkheid ziet tot het uiten van je creativiteit kan zoiets voorkomen.
Een veel voorkomend verschijnsel is dan ook:  ik wil wel iets maar ik weet niet wat ... 

Persoonlijk heb ik wel de ergste vorm meegemaakt volgens mij:  in een psychose terecht komen waarvan ik achteraf denk; dat komt omdat ik mezelf totaal niet kon/kan uitten. Er komt een overload binnen via de ingang, maar de uitgang zit dicht
Ja dan loopt alles natuurlijk vast.
God en Spirit hebben hun  boodschappen goed en fijn gedaan, nu de mens Ik nog.

Ik heb me lang afgevraagd ( en dat doe ik nog steeds) waar zo`n blokkade dan vandaan komt want waarom zit die deur dan dicht? 
Is het opvoeding?Onderwijs? De maatschappij ? Waar zit dat? Doe ik dat zelf misschien... ?
Ik denk een combinatie van al deze dingen.
Voor mij staat wel vast dat ongevraagd commentaar en negatieve interpretaties van je omgeving beslist invloed hebben op de manier waarop we met onze creativiteit omgaan.

Ik hoor mensen wel eens zeggen dat het niet uitmaakt wat anderen ervan denken.
Nou klinkt dat wel cool en onafhankelijk maar ik waag dat toch te betwijfelen.
Volgens mij maken/zeggen/schrijven enz.  we dingen als een soort sublieme indirecte vorm van communicatie. ( o.a. Carl Gustav Jung heeft  hele boeken geschreven over de betekenis van symbolen en metaforen )
Ware het volkomen oninteressant wat andere ervan zouden vinden, we hadden geen facebook of YouTube meer nodig lijkt me.
En zie eens hoe populair beide vindingen toch maar zijn, wat alles te maken heeft met het samen-delen.

Zolang dat lukt is het ook leuk. Het word pas vervelend als je daar in vastloopt.
Ik denk dat dat onzeker maakt, dat dat het gevoel kan geven van er niet bij te horen, waar dan ook.
Een mens immers is een sociaal wezen wat een ander wezen van dezelfde soort gewoon nodig heeft.
Ook al roepen we dat we niemand nodig hebben en alles alleen kunnen.

Mogelijke oorzaken voor geblokkeerde creativiteit heb ik bij mezelf kunnen ontdekken.

-Honger:
Op zich kan een lege maag hetzelfde effect hebben als drugs of alcohol: je verhoogt je sensitiviteit en daarmee ook je creativiteit. Je krijgt makkelijker ideeën, staat meer open voor wat er allemaal nog meer is en je word eigenlijk soort dromeriger, minder stevig op de grond wat ooit wenselijk kan zijn.
Zeer bruikbaar dus.
Het gaat pas averechts werken als de honger dermate groot word dat het lichaam de spirit a.h.w. overruled omdat eten op dit moment belangrijker is.
Dan kun je wel mooie ideeën hebben maar het bereikt de stof niet.

Over perfectionisme:
Als je ergens mee bezig bent en het gaat de goeie kant op kun je ooit doorschieten naar over-perfectionisme.
An sich vind ik perfectionisme een prachtige eigenschap waar je enorm veel mee kunt.
Voor mij het verschil tussen amateurisme en vakmanschap zelfs.
Het word pas vervelend op het moment dat je zulke hoge eisen aan jezelf stelt die je op dat moment nog niet binnen je bereik hebt, dat het van lieverlee dicht kan slaan.
Dan kom je in frustratie terecht omdat je er nét niet bij kunt.

Oordeel
Een van de meest funeste dingen tijdens een zegmaar scheppingsproces is het oordeel wat er gaandeweg al aan gegeven word. "Dit word toch niks" is een hele verleidelijke. We kijken alvast in de toekomst en stellen vast nog voor er iets staat.
Het is nog niet af maar nee, het is nu al niks. > tijd speelt een rol.
Die overtuiging kan van jezelf komen maar natuurlijk ook van de omgeving die óf negatief reageert of je negeert in waar je mee bezig bent. Hoe dan ook het stimuleert duidelijk niet. 
Ik ben van mening dat opbouwende kritiek heel belangrijk is tijdens het maken van wat dan ook.
De maak-tijd immers is best wel een kwetsbare tijd. Dan heb je niets aan negatieve kritiek  en al helemaal niets aan allerlei commentaar van mensen die zelf niet meer ervaring hebben dan jij.
En toch is dat een enorme blokker heb ik zelf ervaren.

Gebrek aan techniek.
Eigenlijk spreekt dat voor zich.
Als je iets wenst te maken maar je hebt nog niet de tools of de techniek om dat ook daadwerklijk vorm te geven ben je eigenlijk dubbel bezig.
Er gaat dan nog heel veel energie zitten in het ontdekken van je instrumenten, het uitvinden wat de mogelijkheden zijn.
Ooit gaan het ontdekken en het creëren tegelijkertijd. Dikwijls is dat zo eigenlijk.
Photoshop vind ik een mooi voorbeeld waarbij dat bijna onvermijdelijk is.
Je hebt een plaatje in je hoofd, ja zo wil ik het hebben. En dan kun je niet de juiste tools vinden.
Dat frustreert. De inspiratie stopt en je moet a.h.w. overschakelen naar een ander deel van je hersenen om dan eerst die tools te verkennen om dan vervolgens weer je creatie op te pakken en verder te kunnen met waar je heen wilt.
Als je je daar niet van bewust bent lopen die 2 dingen door elkaar en dat is best lastig voor je hersenen omdat ze a.h.w.  een dubbele opdracht krijgen.
Ik ben er nl. van overtuigd dat Inspiratie (aanvoelen/waarnemen) en Aanleren (kennis) andere delen van je hersenen aanspreken.

Over Hoogsensitiviteit

Onlangs ben ik er eindelijk achter gekomen dat ik vermoedelijk toch wel hoogsensitief ben.
Een populair etiket noemt het voor het gemak maar HSP, daar kun je nog alle kanten mee op maar je hebt dan toch alvast iets.
En daar houdt "de" Psychologie wel van.

Ik heb het gevoel dat ik al mijn leven lang op zoek ben naar iets wat ik blijkbaar niet kan vinden anders was ik wel al "ergens" geweest en hoefde ik niet meer te zoeken
Dat is dus nog steeds niet zo.

Ik ontmoette iemand die zelf ook een Hsp is en hij vertelde me een verrassend iets.
"een van de moeilijkste dingen die je tegenkomt" zo legt hij uit  "is het eerst accepteren en erkennen dat je  een Hsp bent .. "

Erkennen?
Dat lijkt me toch niet zo moeilijk?
Jawel, het blijkt heel moeilijk. 
De moeilijkheid zit vooral in de communicatie met je omgeving heb ik nu proefondervindelijk vastgesteld.
Maar dat niet alleen, het is nogal een tocht om uit te vogelen wat dan precies "hoog" sensitief is of wat gewoon sensitief is of wat gewoon normaal is.
Want heej, iedereen voelt dit toch?
Waarmee je automatisch in een vergelijking terecht komt welke het woord HSP sowiezo al impliceert, met de H van hoog.
De ene sensitiviteit is blijkbaar hoger dan de andere.. ?

Het klopt dus wel wat hij zegt.
Aangezien ik het afgelopen jaar bezig ben geweest met alleen nog maar het accepteren en bewust worden van mijn eigen hoogsensitiviteit.
En ik dacht nog wel oh, die horde neem ik wel even.

Op internet zijn intussen miljoenen sites/blogs en logs te vinden over dit onderwerp waaraan je hsp kunt herkennen dus dat hoef ik hier fijn allemaal niet meer te doen.
Wat me daarbij wel opvalt is dat er m.i. nog weinig onderzoek naar gedaan is.
Er rolt vooreerst nog niet veel concreets uit volgens mij.
Het verkeert nog in het stadium van bewust worden eerst.
En daar zit ik nu zelf ook nog.

Mijn grootste struikelblok is dat het nog beslist geen algemeen geaccepteerd gegeven is binnen de maatschappij.
Ik weet dan voor mezelf ook niet wat ik ermee moet zeg maar zo. En dat je er iets mee "moet" begint me nu ook steeds duidelijker te worden.
Jarenlange ontkenning heeft me regelrecht in een psychose terecht doen komen en geloof me maar, daar wil  echt niemand zitten.
Je bent jezelf a.h.w. kwijt, alsof je persoonlijkheid soort oplost in een mist van "massa".
Alsof je geen macht meer hebt over je eigen denken.
Iemand verwoordde het eens mooi: een van de dingen die je gaat leren is jezelf staande houden binnen de terreur van de maatschappij.
Dat vond ik een schot in de roos.
Inderdaad, de terreur van de maatschappij.
En al ben ik me bewust dat ik zelf een deel van die maatschappij ben, niettemin komen we allemaal wel ooit terecht in iets waarvan we duidelijk het gevoel hebben: ik doe dit nou wel maar ik weet dat het in basis ergens niet klopt.
Greenpeace geeft bijv. duidelijk aan wat er dan niet klopt en komt met een alternatief.
hetzelfde zie ik David Attenborough ook doen met zijn enorme serie over Planet Earth; het kan ook anders.

Precies!
Het kan ook anders.
Dat is volgens mij iets wat veel sensitieve mensen heel duidelijk voelen maar nog niet concreet kunnen maken.
Wie weet is Misschien is GreenPeace wel hoogsensitief of Darwin, of Mozart, Arthur Conan Doyle en Tolkien en Harrie Potter.

Kijk dan wat een prachtige dingen ze allemaal voortgebracht hebben.
Hoogsensitiviteit noem ik vooreerst een enorme last.
Wie weet komen daarna dan eindelijk de lusten ... ?